นักศึกษาจีนถ่ายรายการที่มหาวิทยาลัยบูรพา

นักศึกษาจีนได้ถ่ายรายการวิทยุโทรัศน์ที่มหาวิทยาลัยบูรพา

วันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ 2553 นักศึกษาจีนเไรียนปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติทั้ง21คนได้ไปดูวิทยุโศทรทัศน์ที่มหาลิทยาลัยบูรพา

มหาวิทยาลัยบูรพามีนักศึกษาจีนจำนวนมากและมีรายการวิทายุโทรทัศน์ของตนเองด้วย รศ.ดร.มนตรี แย้มกสิกรของมหาวิทยาลัยบูรพาเป็นอาจารย์ของนักศึกษาจีนที่มหาวิทยาลัยหัวเฉัยวสำหรับวิชาภาษาไทยกับเทคโนโลยี กลุมนักศึกษานี้จึงจะได้โอกาศไปถ่ายรานการที่บูรพา
นอกจากนี้ นักศึกษาจีนยังได้ไปเทียวที่ทะเลและไปดูสัตว์ทะเลต่างๆที่พิพิธภัณฑ์สัตว์ทะเล

ย้ายหอ

วันเสาร์ 26/06 53

ตอนเที่ยงหลังเลิกเรียนแล้วฉันกับเพื่อนก็ไปหาเจ้าหน้าที่ห้องเช่า ห้องที่เพื่อนเช่าอยู่น้ำรั่วไหลอย่างหนัก มันอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว จึงอยากย้ายห้องใหม่ เจ้าหน้าที่พาเราไปคูห้องอื่น แต่ห้องที่เพื่อนชอบคนอื่นเอาไปแล้ว ใหนสุดท้ายห้องที่เลือกแม้ว่าเป็นห้องอบอ้าว แต่ก็ถื่อว่าเป็นห้องสะอาด ตอนเย็นหลังเลิกเรียนเพื่อนก็รีบย้ายเขาไป เหนือยจะตาย

การสัมภาษณ์

วันอาทิตย์ 04/06 53
ตอนเที่ยงหลังเลิกเรียนแล้ว กลุ่มเราได้สัมภาษณ์รศ.แสงอรุณเรื่องเกียวกับการเขียนวิทยานิพร ได้ความรู้และประสมการณ์จากอาจารย์ การเขียนวิทยานิพรจะเป็นเรื่องยากสำรับเรา เพราะภาษาที่เขียนจะเป็นภาษาต่างประเทศ ไม่ใช่ภาษาของตัวเราเอง แม้ว่าเราเรียนภาษาไทยอยู่ก็แสดงว่าเป็นเรื่องยาก และตอนนี้ยังหัวข้อไม่ได้ คิดไม่ออกจะเขียนอะไรดี

น่ารัก

ลูกสาวของพี่เกิดในวันที่12เดือน พฤษภาคม2553 เพิ่ง43วันเอง น่ารักจางเลย พ่อบอกว่าในวันแร่กเขาก็ร้องเสียงดังๆ แข็งแรงมาก ดูภาพอย่างมีความสุข อยากกลับบ้านมาก แต่พ่อไม่ให้กลับ บอกว่ายังไงก็ต้องทำงานก่อน ถ้าอยากกลับต้องรอชั่งที่ว่างๆ เสียตายจริงๆ

อยากลาออก

เบื่อในการทำงาน เพราะมีกฎหมายต่างๆจะทำให้เราไม่สบายใจ แม้ว่าจะโดนด่าโดนว่า ถ้าอยากให้ตัวเองรู้สึกสบายใจก็ต้องช่างมัน สิ่งเดียวที่เราจะทำได้ก็คืออดทน อดทนอีกแล้วอดทนอีก ไม่รู้ว่าวันใหนจะเหมือนภูเขาไฟระเบิด

อย่าพูดเสียงดังกับฉัน

วันนี้มีแขกมา ซึ่งเป็นเจ้านายเก่าของฉัน เป็นคนที่ใจร้อน ชอบบ่น ชอบว่าคนอื่น เพื่อนที่ทำงานด้วยกันเคยเล่าให้ฟังว่า เพราะเจ้านายอายุ่เยอะแล้ว นิสัยเกือบเป็นเด็ก อะไรก็เอาแต่ใจเอง เมื่อเขาเดินเข้ามา ก็เสียงดังว่า‘ทำไมมีแขกมาไม่มารับหน่อย’ เคียดจริงๆ นี่กำลังตั้งใจทำงานอยู่ในออฟฟิศ มองไม่เห็น สายตาฉันไม่ใช่สายตาพิเศษ อย่าพูดเสียงดังกับฉันนะ ฉันไม่ชอบ

ยิ้ม？笑？smile

เราจะต้องการยิ้มทำไมในชีวิตของเรา แต่กอนไม่เคยคิดเรื่องนี้ ตอนนี้ไม่อยากคิดแต่ก็ต้องคิด ไม่เข้าใจว่าทำไมเมื่อเราโดนด่าโดนว่า ยังต้องอดทน ต้องยิ้ม แม้ว่าเราจะทำถูกต้องหรือไม่ ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าทำไม อดทนยังไม่พอ ยังต้องยิ้มอีก เกลียดๆ